Προϋπόθεση μιας μοντέρνας εγχειρήσεως καταρράκτη είναι η διατήρηση του περιφακίου (έτσι ονομάζεται η μεμβράνη που περιβάλλει τον θολωμένο φακό του ματιού ο οποίος αφαιρείται κατά την εγχείρηση του καταρράκτη) και η τοποθέτηση του ενδοφακού μέσα σε αυτόν τον σάκο. Πολλές φορές η οπίσθια επιφάνεια του περιφακίου θολώνει ή παχύνεται κι έτσι δημιουργείται ένας δευτερογενής καταρράκτης που εμποδίζει την όραση.

Μια από τις τελευταίες τεχνολογικές εξελίξεις στην Οφθαλμολογία, είναι η διάνοιξη του θολωμένου οπίσθιου περιφακίου με Yag Laser. Με το Laser αυτό μπορούμε, γρήγορα και με ασφάλεια, να λύσουμε αυτό το πρόβλημα που είναι αρκετά συχνό.

Η θόλωση του οπίσθιου ττεριφακίου, από την στιγμή που θα εμφανιστεί, επιδεινώνεται με τον καιρό και τούτο γιατί το περιφάκιο προοδευτικά παχαίνει. Είναι λοιπόν καλό για τον άρρωστο το Yaq Laser να εφαρμμόζεται το συντομότερο δυνατόν γιατί έτσι η συνολική ενέργεια που απαιτείται είναι λιγότερη, μια και το θολωμένο περιφάκιο είναι ακόμη λεπτό, και ως εκ τούτου, οι ελάχιστοι κίνδυνοι που ενυπάρχουν στη μέθοδο γίνονται ακόμα πιο σπάνιοι.

Η τομή, λοιπόν, του οπισθίου περιφακίου (που ιατρικά ονομάζεται καψoυλοτομή) είναι μια απλή και γρήγορη διαδικασία. Μια δέσμη ακτίνων Laser κατευθύνεται προς το κέντρο του οπισθίου περιφακίου και το σχίζει επιτυγχάνοντας έτσι τη διάνοιξη του. Ο ασθενής δεν αισθάνεται πόνο και η πιθανότητα επιπλοκής ή μόλυνσης είναι πρακτικά ανύπαρκτη, εφόσον καμία τομή δεν γίνεται στο μάτι.

Μετά το πέρας της διαδικασίας ζητάμε συνήθως από τους ασθενείς να μας επισκεφθούν ξανά, δύο με τρείς μέρες μετά, για μια σύντομη εκτίμηση της οράσεως, της ενδοφθαλμίου πιέσεως και της διαθλάσεως τους. Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός στις δραστηριότητες του ατόμου. Οι περισσότεροι από τους ασθενείς εμφανίζουν σχεδόν αμέσως (μέσα σε λίγες ώρες), σημαντική βελτίωση στην όραση τους. Οι υπόλοιποι παρουσιάζουν βαθμιαία βελτίωση μέσα στις επόμενες ώρες.

Ένας στραβισμός, εκτός από το αισθητικό πρόβληµα που δημιουργεί, έχει σημαντικές συνέπειες στην εν γένει λειτουργία της οράσεως. Ένα µάτι που στραβίζει χάνει σταδιακά την ικανότητα να διακρίνει καθαρά και καταντά πρακτικά άχρηστο. Εκτός από αυτό, ακόμη και στις περιπτώσεις όπου δεν παρατηρείται έκπτωση οράσεως (στραβισμοί όπου στραβίζουν εκ περιτροπής και τα δυο µάτια), ο πάσχων χάνει την ικανότητα να βλέπει στερεοσκοπικά, δηλ. να αντιλαμβάνεται τη διάσταση του βάθους.

Όταν υπάρχει υπόνοια στραβισμού είναι απαραίτητη µια σωστή οφθαλμολογική εξέταση ώστε, αφ’ ενός να διαπιστωθεί ο λόγος εμφανίσεως του στραβισμού και αφ’ ετέρου να καθορισθεί εγκαίρως η δέουσα θεραπευτική αγωγή.

Συνήθως οι στραβισμοί της παιδικής ηλικίας οφείλονται σε διαθλαστικά προβλήµατα. Σε σπάνιες όμως περιπτώσεις είναι δυνατόν να οφείλονται και σε άλλα παθολογικά του οφθαλμού αίτια ή ακόμη κα ι σε νευροοφθαλµικές παθήσεις.

Εκτός από τους στραβισμούς της παιδικής ηλικίας υπάρχουν και οι στραβισμοί που εμφανίζονται σε μεγάλη ηλικία. Αυτοί είναι σπάνιοι και κατά κανόνα έχουν ως αφορμή τους παθολογικά αίτια.

Η αντιμετώπιση των στραβισμών της παιδικής ηλικίας εξαρτάται από τα γενεσιουργά του αίτια, από το ποσοστό βλάβης που ο στραβισμός έχει δημιουργήσει καθώς και από τη σχολή που ακολουθεί ο γιατρός. Κατά κανόνα δίνουμε γυαλιά, κλείνουμε το πάσχον µάτι ώστε να αποτρέψουμε τον κίνδυνο αμβλυωπίας ή χειρουργούμε.

Η βιομετρία αποτελεί µια βασική εξέταση που πρέπει πάντοτε να προηγείται σε κάθε επέµβαση καταρράκτη. Με την βιομετρία προκαθορίζουμε την ισχύ του φακού που θα τoπoθετήσoυµε, κατά τη διάρκεια της εγχειρήσεως του καταρράκτη, µέσα στο µάτι, ώστε να έχουµε το επιθυμητό διαθλαστικό αποτέλεσµα, µ’ άλλα λόγια την απρόσκοπτη όραση.

Πώς γίνεται η εξέταση µε τη βιομετρία;

Αφού µε κάποιο όργανο που ονομάζετε ι κερατόµετρο, µετρήσουµε την ακτίνα καμπυλότητας του κερατοειδούς, στη συνέχεια µε υπερήχους, τους οποίους εκπέμπει η οµώνυµη συσκευή (Βιομετρία), προσδιορίζουμε το µηκoς του βολβού. Αυτούς τους δυο αριθµους τους χρησιμοποιούμε σε µια εξίσωση µαζί µε µια σταθερό & που εξαρτάται από τον τύπο του ενδοφακού που θα µμεταχειριστούμε. Το αποτέλεσµα που παίρνουµε επιλέγοντας αυτή την εξίσωση, µας δίδει την ισχύ σε διοπτρίες του ενδοφακού που πρέπει να τoπoθετήσoυµε στο µάτι που θα χειρουργηθεί, ώστε να επιτύχουμε το οπτικό αποτέλεσµα που επιθυµουµε. Όλα αυτά βεβαίως τα κάνει το ειδικό µηχάνηµα βιομετρίας µε τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή που έχουµε στη διάθεσή µας.

Υπάρχει άλλος τρόπος για να εκτιµήσουµε την ισχύ του φακού που θα τοποθετήσουμε στο µάτι;

Oπoιαδήπoτε διαφορετική προσέγγιση ( συνεκτίμηση από τη διαθλαστική ισχύ του άλλου µατ ιού, ιστορικό γυαλιών, κ.α.) ενέχει υψηλό ποσοστό κινδύνου λανθασμένων υπολογισµών και δημιουργίας σημαντικών οπτικών µμετεγχειρητικών προβλημάτων στον ασθενή.

Η αγγειογραφία είναι μια καθιερωμένη πλέον διαγνωστική μέθοδος για τις παθήσεις του βυθού του οφθαλμού. Για την εξέταση αυτή χρειάζεται μια ειδική φωτογραφική μηχανή με την οποία, αφού προηγουμένως χορηγήσουμε ενδοφλεβίως μια ειδική χρωστική ουσία (φλουοροσκεΐνη ή ινδοκυανίνη, ανάλογα με το είδος της εξετάσεως), βγάζουμε μια σειρά από φωτογραφίες του αμφιβληστροειδούς, τις οποίες πλέον μπορούμε να αναλύουμε και να εμπλουτίζουμε ψηφιακά. Καθώς η χρωστική ουσία περνά μέσα από τα αιμοφόρα αγγεία του αμφιβληστροειδούς, γίνεται φωτογράφηση με ειδικού μήκους κύματος φως στο οποίο, η συγκεκριμένη χρωστική ουσία διαρρέει. Έτσι αποκαλύπτονται όλες οι πιθανές βλάβες καθώς και τα μη φυσιολογικά αγγεία που υπάρχουν ή αναπτύσσονται πάνω, μέσα ή κάτω από τον αμφιβληστροειδή.

Πότε γίνεται η Φλουοροαγγειογραφία;

Αν κατά την διάρκεια μια συνηθισμένης εξετάσεως, ο οφθαλμίατρος διαπιστώσει ή υποψιαστεί πρόβλημα στον βυθό του ματιού του ασθενούς, ή αν θέλει να παρακολουθήσει την εξέλιξη μιας νόσου ή το αποτέλεσμα μιας θεραπείας, τότε θα συστήσει τη συγκεκριμένη εξέταση. Οι παθήσεις που βρίσκει κατ’ εξοχήν εφαρμογή η Φλουοροαγγειογραφία και που αποτελούν τις συχνότερες αιτίες ελαττώσεως της οράσεως είναι ο σακχαρώδης διαβήτης, διάφορες ωχροπάθειες και αμφιβληστροειδοπάθειες καθώς και η σχετιζόμενη με την ηλικία εκφύλιση της ωχράς κηλίδος. Η συγκεκριμένη εξέταση μας αποκαλύπτει με ακρίβεια τον τύπο και το μέγεθος των βλαβών που υπάρχουν στο βυθό του οφθαλμού ώστε να αποφασίσουμε για το είδος της θεραπείας (Laser, Φωτοδυναμικής ή άλλης) που θα συστήσουμε στον ασθενή μας.

Πότε συστήνουμε Αγγειογραφία Ινδοκυανίνης;

Μέχρι τώρα η ασφαλής διάγνωση της εκφύλισης της ωχράς κηλίδος στηρίζονταν στην απλή φλουοροαγγειογραφία η οποία μπορούσε να καταγράψει το πρόβλημα σε ποσοστό πολύ μικρό (μόλις 13%) και τούτο γιατί συνήθως η συγκεκριμένη πάθηση, κατά το μεγαλύτερό της ποσοστό (87%), οφείλεται στην άδηλη ή κρυφή χοριοειδική νεοαγγείωση. Με την παλαιότερη λοιπόν εξεταστική μέθοδο – (απλή φλουοροαγγειογραφία) – δεν μπορούσαμε να διακρίνουμε με ακρίβεια την ύπαρξη και τα όριά της, πράγμα απολύτως απαραίτητο, έτσι ώστε να εφαρμόσουμε τις μόνες προς το παρόν θεραπευτικές αγωγές (ακτίνες Laser και φωτοδυναμική).

Τώρα πλέον, το διαγνωστικό μας οπλοστάσιο εμπλουτίζεται με μια νέα μέθοδο, την Ψηφιακή Αγγειογραφία Ινδοκυανίνης (ICG). Με τη μέθοδο αυτή μπορούμε, με αξιοσημείωτη ακρίβεια, να καταγράψουμε τη χοριοειδική κυκλοφορία και κατ’ επέκταση, τόσο τα όρια μιας κρυφής  χοριοειδικής νεοαγγείωσης, εφ’ όσον βεβαίως υπάρχει, όσο και τη συχνή (μέχρι 50%) υποτροπή της μετά την εφαρμογή Argon Laser ή φωτοδυναμικής θεραπείας.

Παράλληλα, με την εν λόγω μέθοδο, μπορούμε να καταγράψουμε διάφορα άλλα προβλήματα από την χοριοειδή που συμβαίνουν σε περιπτώσεις:  υψηλής (παθολογικής) μυωπίας, αγγειοειδών ταινιών, τραυμάτων, όγκων καθώς και ενδοφθάλμιων φλεγμονών (χοριοειδίτιδες). Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η χοριοειδική κυκλοφορίας γίνεται ορατή, και ως εκ τούτου μπορεί μελετηθεί, ακόμα κι επί παρουσίας αμφιβληστροειδικών αιμορραγιών επειδή οι τελευταίες είναι τελικά διαφανείς στο μήκος κύματος φθορισμού της Ινδοκυανίνης.

Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι η αγγειογραφία Ινδοκυανίνης είναι μια ιδιαιτέρως λεπτομερειακή εξέταση που κατά κανόνα λειτουργεί συμπληρωματικά με την απλή φλουοροαγγειογραφία και όχι μόνη της.

Το γλαύκωμα είναι μια ύπουλη ασθένεια του οφθαλμού και αποτελεί σήμερα το κυριότερο αίτιο τύφλωσης στον κόσμο. Μπορεί να εμφανιστεί σ’όλες τις ηλικίες, από τα νεογέννητα μέχρι τους ηλικιωμένους. Έχει διαφορές μορφές, αλλά η συχνότερη μορφή του είναι το χρόνιο απλό γλαύκωμα. Είναι μια πάθηση με κληρονομική προδιάθεση, δηλαδή απόγονοι γλαυκωμάτων έχουν περισσότερες πιθανότητες να ασθενήσουν.

Τι σύμπτωμα έχει;

Συνήθως δεν έχει ιδιαίτερα υποκειμενικά συμπτώματα. Η νόσος προχωρά αργά μέχρι το στάδιο του απολύτου γλαυκώματος στο οποίο η όραση έχει χαθεί. Ελαφρό θάμπωμα της όρασης, φωτοστέφανο γύρω από τα φώτα, πόνοι στο μάτι κ.λ.π. δεν αξιολογούνται συνήθως από τον ασθενή, ούτε είναι σύμπτωμα του γλαυκώματος. Η διάγνωση λοιπόν της νόσου γίνεται από τα σημεία που βλέπει ο οφθαλμίατρος με ειδικές εξετάσεις, όπως n μέτρηση της ενδοφθάλμιας πίεσης, η βυθοσκόπηση και τα οπτικά πεδία.

Τι είναι η ενδοφθάλμια πίεση;

Είναι η πίεση που έχει το μάτι Δεν έχει άμεση σχέση μα την αρτηριακή πίεση. Μετριέται με ειδικά όργανα που λέγονται τονόμετρα. Φυσιολογικά δεν ξεπερνά τα 20-21 mm Hg, χωρίς να αποκλείονται εξαιρέσεις προς τα πάνω η προς τα κάτω.

Τι είναι βυθοσκόπηση;

Γίνεται με ειδικά όργανα που λέγονται οφθαλμοσκόπια. Μ’ αυτή παρατηρούμε την κατάσταση του οπτικού νεύρου καθώς και στο πίσω μέρος του ματιού. Σε προχωρημένο γλαύκωμα το οπτικό νεύρο παρουσιάζει ατροφία.

Τι είναι η περιμετρία;

Κύριος σκοπός της περιμετρίας είναι η τελεσίδικη διάγνωση του γλαυκώματος και η λεπτομερείς απεικόνιση των αλλοιώσεων του οπτικού πεδίου, που οφείλεται στην καταστροφή του οπτικού νεύρου, και χαρακτηρίζουν την εξέλιξη της νόσου. Οι αλλοιώσεις αυτές εμφανίζονται και στα γλαυκώματα χαμηλής πίεσης όπου παρά την χαμηλή πίεση παρατηρείται καταστροφή του οπτικού νεύρου. Μπορεί επίσης σε άτομα που έχουν αυξημένη πίεση σε ώρες που είναι αδύνατη η μέτρηση (π.χ. νύχτα) με αποτέλεσμα να μην αντιλαμβάνονται το πρόβλημα τους. Για τον έλεγχο των οπτικών πεδίων υπάρχουν ειδικές συσκευές, τα αυτόματα πιεσόμετρα οι οποίες με την βοήθεια ηλεκτρονικών υπολογιστών εξετάζουν τον ασθενή, αναλύουν και απεικονίζουν τα αποτελέσματα με θαυμαστή ακρίβεια. Δεν νοείται διαγνωστική προσεγγίσει του γλαυκώματος, χωρίς εκτέλεση οπτικών πεδίων.

Υπάρχει θεραπεία;

Το γλαύκωμα είναι μια χρόνια νόσος. Σκοπός της θεραπείας είναι η ρύθμιση της ενδοφθάλμιας πίεσης σε τέτοιο όριο που να μην προκαλείται βλάβη στο οπτικό πεδίο. Αυτό το πετυχαίνουμε στην αρχή με φάρμακα. Αν αποτύχει η φαρμακευτική θεραπεία τότε γίνεται εγχείρηση ή LASER. Τέλος θα πρέπει να τονιστεί ότι η αποφυγή της τύφλωσης από το γλαύκωμα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την πειθαρχεία του ασθενή στις εντολές του γιατρού.

Δε φταίει η τηλεόρασή σας που στη μέση τα δείχνει θολά. Ούτε ο δρόμος (που τον ξέρετε για ίσιο) που εμφανίζεται μπροστά στα µάτια σας να κάνει σκέρτσα ακολουθώντας τεθλασμένη κατεύθυνση. Ούτε φταίει ο ίδιος ο ασθενής που τον έχουν παρεξηγήσει φίλοι, γνωστοί και συγγενείς επειδή όταν τους συναντά δεν τους χαιρετά. Το πρόβλημα είναι η ωχρά κηλίδα, η οποία αποτελεί το πιο φωτοευαίσθητο τμήμα του αμφιβληστροειδούς χιτώνα του οφθαλμού. Στη συγκεκριμένη ανατομική περιοχή υπάρχει ένα ιδιαίτερα λεπτό δίκτυο φωτοκυττάρων (2µm), για να είναι δυνατή μεγάλη διακριτική ικανότητα (ευκρινής όραση). Η ωχρά κηλίδα (ωχρά µόνο σε οφθαλμοσκόπηση µε φως ελεύθερο από κόκκινες ακτίνες) είναι ελαφρά ελλειπτική και στο µέσο της βρίσκεται το κεντρικό βοθρίο που περιέχει µόνο κωνία, τα οποία χρησιμεύουν εκτός από την ευκρινή όραση την ημέρα και για την αντίληψη των χρωμάτων. Η ωχρά κηλίδα αναπτύσσεται ανατομικά μόλις στον 6^ο μήνα της ζωής. Η κεντρική οπτική οξύτητα στους 6 μήνες φτάνει στο 5% και μόλις στον τέταρτο χρόνο στα 100%. Στους ενήλικες η ωχρά κηλίδα έχει την αντίληψη της διεύθυνσης κατ’ ευθείαν εμπρός και κατευθύνεται στο σημείο όπου έχουμε στρέψει την προσοχή µας.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΦΥΛΙΣΗ ΩΧΡΑΣ ΚΗΛΙΔΑΣ

1. Είναι µία πάθηση που εκδηλώνεται συνήθως σε άτομα άνω των 60 ετών. Με την πάροδο της ηλικίας, η ωχρά κηλίδα υφίσταται ανατομικές και λειτουργικές αλλαγές, συνέπεια των οποίων είναι η σημαντική απώλεια της όρασης. Ο τύπος αυτός ονομάζεται «ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς». Η εμφάνιση της νόσου σε πιο νέα άτομα είναι συνήθως κληρονομική και ονομάζεται «δυστροφία ωχράς».
2. Περιορίζει αργά και βαθμιαία (ξηρά μορφή) την κεντρική όραση (80% των περιπτώσεων) ή δημιουργεί αιφνίδια, συνήθως µη αναστρέψιμη, απώλεια της λειτουργικής όρασης (υγρά μορφή). Στην πρώτη περίπτωση εμφανίζεται ένα θολό και σκοτεινό σημείο στο κέντρο του οπτικού πεδίου, ενώ στη δεύτερη αναπτύσσονται κάτω από την ωχρά κηλίδα παθολογικά αγγεία τα οποία είναι εύθραυστα και μπορεί να αιμορραγήσουν.
3. Οι καπνιστές έχουν περίπου 2,5 φορές περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσουν ωχροπάθεια. Στην ομάδα υψηλού κινδύνου συγκαταλέγονται οι υπερτασικοί, οι παχύσαρκοι, οι σακχαροδιαβητικοί, όσοι έχουν ανοικτό χρώμα ματιών, όσοι είναι εκτεθειμένοι στον ήλιο και δε φορούν γυαλιά ηλίου, κι εκείνοι που παίρνουν φάρμακα αντιπηκτικά, κατασταλτικά, στυτικής λειτουργίας ή για τη θεραπεία της οστεοπόρωσης.

ΠΟΙΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ

1. Υποκειμενικά ο ασθενής αντιλαμβάνεται μια παραμόρφωση της εικόνας των αντικειμένων και οι ευθείες γραμμές του φαίνονται κυματοειδείς και στρεβλωμένες. Αργότερα εμφανίζονται κεντρικά ή παρακεντρικά σκοτώματα.
2. Υπάρχει δυσκολία και δυσχέρεια σε διάφορες δραστηριότητες (ράψιμο, διάβασμα, γράψιμο κτλ.), ενώ η αδυναμία αναγνώρισης των χαρακτηριστικών των προσώπων από απόσταση είναι έντονη.
3. Τα χρώματα μπορεί να φαίνονται θαμπά.
4. Η αυξημένη ανάγκη για περισσότερο τεχνητό φωτισμό σε κλειστούς χώρους είναι χαρακτηριστική
5. Η εκτίμηση υψομέτρων και αποστάσεων μπορεί να γίνει εξαιρετικά δύσκολη.
6. Η εκφύλιση ξεκινά συνήθως από το ένα µάτι, αλλά στα επόμενα 5 – 6 χρόνια εκδηλώνεται και στο άλλο. Δυστυχώς, η αμφοτερόπλευρη εκδήλωση της πάθησης είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.
7. Ένα απλούστατο test που μπορεί οποιοσδήποτε να κάνει, είναι να ελέγξει την όρασή του κλείνοντας ένα – ένα τα µάτια του και να εστιάσει το βλέμμα του στην κάσα μιας πόρτας ή σε μια ευθεία γραμμή. Αν αυτή παραμορφώνεται ή γίνεται τεθλασμένη, τότε σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα στην ωχρά κηλίδα (Amsler test).

Επειδή η εκφύλιση της ωχράς επηρεάζει μόνο την κεντρική όραση, η περιφερική παραμένει φυσιολογική µε αποτέλεσμα ο ασθενής να μπορεί να αυτοεξυπηρετείται κατά την διάρκεια της εξέλιξης της νόσου. Τονίζεται ότι δεν επέρχεται ποτέ ολική τύφλωση.

ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Η διατροφή των πασχόντων από ωχροπάθεια καλό είναι να συμπεριλαμβάνει φρούτα και λαχανικά πλούσια σε λουτεΐνη, ζεαξανθίνη και λυκοπένιο, όπως είναι το ρόδι, οι φράουλες, τα κεράσια, τα µούρα, τα παντζάρια, οι κόκκινες πιπεριές, οι ντομάτες, αλλά και το σπανάκι, το μπρόκολο, το καρότο και το αβοκάντο.

ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

1. Απλή εξέταση της ωχράς κηλίδας: ο εξεταζόμενος κοιτάζει σε απόσταση ανάγνωσης ένα τετραγωνισμένο δίχτυ, όπως το χαρτί millimeter. Ο ασθενής μπορεί να βλέπει το δίχτυ αυτό παραμορφωμένο (μεταμορφοψία) ή να αντιλαμβάνεται εκπτώσεις (πίνακας Amsler).
2. Βιομικροσκοπία του αµφιβληστροειδούς: γίνεται µε τον τριεδρικό φακό του Goldman, όπου έχουμε αμεσότατη κι ευκρινέστατη οπτική προσπέλαση στο βυθό του ματιού.
3. Φλουοαγγειογραφία: Εγχύουμε στη φλέβα του βραχίονα διάλυμα φλουαροσκεΐνης και φωτογραφίζουμε µε ειδική φωτογραφική μηχανή και µε ειδικά χρωματικά φίλτρα την κατανομή της χρωστικής στην πάσχουσα περιοχή. Είναι μέθοδος αναντικατάστατη για να καθορίσουμε τη μορφή της ωχροπάθειας, αν είναι υγρά ή ξηρή.
4. Τελευταία έχει ανατηχθεί η ειδική εξέταση OCT (οπτική τομογραφία συνοχής) µε την οποία καταγράφεται µε ακρίβεια η υφιστάμενη αλλοίωση στην πάσχουσα περιοχή.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

1. Για τον ξηρό τύπο της ηλικιακής εκφύλιση της ώχρας, οι θεραπευτικές µας δυνατότητες είναι περιορισμένες. Απλά χορηγούμε αγγειοδιασταλτικά ή διάφορα άλλα σκευάσματα (π.χ. βιταμινούχα) επί μακρό χρονικό διάστημα.
2. Η υγρά μορφή αντιμετωπίζεται µε θερμικό laser, φωτοδυναμική θεραπεία και µε ενδουαλοειδική χορήγηση αντι-αγγειογενετικών παραγόντων.
3. Η αποκατάσταση της οπτικής δυσχέρειας ενός ασθενούς µε ωχροπάθεια, βασίζεται στα βοηθήματα χαμηλής όρασης που περιλαμβάνουν τηλεσκοπικά γυαλιά, ειδικούς μεγεθυντικούς φακούς ή άλλες πιο πολύπλοκες ηλεκτρονικές συσκευές. Ο πάσχων αξιοποιεί την περιφερική όραση του ματιού και την «εκπαιδεύει» να συμπεριφέρεται όπως η ωχρή κηλίδα. Η όραση προοδευτικά βελτιώνεται, η οπτική οξύτητα αυξάνει και οι ασθενείς μπορούν εκ νέου να εργαστούν, να διαβάσουν και να μετακινηθούν µε μεγαλύτερη ευκολία και ασφάλεια σε σχέση µε το παρελθόν.

Είναι βέβαια γνωστό ότι η αυξημένη ενδοφθάλμια πίεση δεν σημαίνει απαραίτητα και γλαύκωμα , όπως και τα χαμηλά επίπεδα της  δεν σημαίνουν αποφυγή πιθανότητας γλαυκώματος. Το σημαντικότερο πάντως είναι να υπάρχει συστηματική παρακολούθηση η οποία σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες κλινικές εξετάσεις θα αποτρέψει την ανάπτυξη κάποιας πάθησης .

Ο πιο ο αξιόπιστος τρόπος εκτίμησης της ενδοφθάλμιας πίεσης είναι ο συσχετισμός της μέτρησης με την παχυμετρία του κερατοειδή. Το πάχος του χιτώνα μεταβάλλει τις μηχανικές του ιδιότητες και ως εκ τούτου αλλοιώνει τις μετρήσεις που λαμβάνουμε.  Με την συνεκτίμηση των δύο μετρήσεων (πίεσης και πάχους ) μπορούμε να έχουμε μια ρεαλιστική εικόνα της ενδοφθάλμιας πίεσης.

Οι πρώτες απόπειρες μέτρησης της ενδοφθάλμιας πίεσης γίνονται με όργανα που απαιτούσαν επαφή με τον κερατοειδή (τύπου Schiotz) και προσεκτικούς χειρισμούς από πλευράς εξεταστή. Σήμερα σπάνια χρησιμοποιούνται τέτοια τονόμετρα και μόνο κατ’ εξαίρεση.

Η μέτρηση με τονόμετρα επιπεδώσεως Goldman αποτελεί την κλινική βάση αναφοράς. Για την διεξαγωγή της μέτρησης απαιτείται τοπική αναισθησία του κερατοειδή και η χρώση του με φλουοοροσείνη. Ο κώνος του τονόμετρου ακουμπά το κέντρο του κερατοειδή και ασκεί απαλή πίεση. Το όργανο εφαρμόζεται στη σχισμοειδή λυχνία και μέσω αυτής γίνεται η παρατήρηση δυο ημικυκλίων των οποίων η θέση υποδηλώνει την επιπέδωση  του κερατοειδή . Τα τελευταία χρόνια η εμφάνιση τονομέτρων αέρος επιτρέπει την εύκολη, ανέπαφη και χωρίς χρήση φαρμάκων μέτρηση.

Μέσα από ένα σύστημα οπτικής επικέντρωσης και εστίασης, εκτοξεύεται μια ριπή αέρα. Ταυτόχρονα υπολογίζεται μέσω και πάλι οπτικών μέσων το ποσοστό μεταβολής της κυρτότητας της πρόσθιας επιφάνειας του κερατοειδή, το οποίο στη συνέχεια ερμηνεύεται σε mmστήλης υδραργύρου.

Η ακρίβεια μέτρησης, αν και εξαιρετική , μπορεί να διαφέρει από την μέτρηση των τονομέτρων επιπεδώσεως. Για αυτόν το λόγω αυτό τα τονόμετρα αυτά είναι ιδιαίτερα χρήσιμα για αδρό έλεγχο και ανίχνευση υπόπτων περιστατικών προς παραπομπή, παρά για λεπτομερή καταγραφή , κλινική αξιολόγηση και έρευνα.   Έχουν όμως αποδεχθεί χρήσιμα σε μετεγχειρητικές περιπτώσεις διαθλαστικής χειρουργικής και τραύματος του κερατοειδή.

Σήμερα νέες τεχνολογίες υπόσχονται απλούστερους τρόπους μέτρησης (π.χ. πάνω από το βλέφαρο )με μεγάλη ακρίβεια αλλά και τον απευθείας συνυπολογισμό   των αποτελεσμάτων παχυμετρίας.